My 2016 Summer | ด้วยความคิดถึง (6) (จบ)

#edisto94line

//นับต่อจากนี้ไปมันเหมือนการเขียนเฟรนด์ชิพ//

มาถึงเรื่องสุดท้ายของซีรี่ยส์นี้ที่คิดถึงที่สุดและสำคัญที่สุด เป็น main highlight ของการไป Work & Travel ครั้งนี้ก็ว่าได้ คือการพบเจ้า กวางดาว พิดอก และ พินั้ม นี่แหละ

สวัสดี นี่ #94line เอง
สวัสดี นี่ #edisto94line เอง

 

#edisto94line คือการรวมตัวของพวกเราที่เกิดในปีเดียวกันในการไปเวิร์คที่ edisto จ้า

คือถ้าใครอ่านบล็อกเรามาตั้งแต่เริ่มก็จะเห็นว่าชื่อ(และหน้า)คนเหล่านี้มันผุดขึ้นมาทุกโพสแบบแทบไม่มีเว้น เพราะคนเหล่านี้อยู่ในทุกช่วงจังหวะของการใช้ชีวิตอยู่ที่โน่นอย่างแท้จริง (รู้ทุกอย่างในชีวิตฉัน รู้เรื่องที่ฉันไม่รู้แล้วเอามาบอกฉันอีกต่างหาก และฉันก็รู้เรื่องพวกมันเช่นกัน)

แหม่ เอาจริงๆอยากขึ้นคำหยาบเพื่อให้ได้รสชาติแต่ไม่ดีกว่า รักษาหน้าไว้ซักเล็กน้อย (แม้จะหลุดไปมากแล้ว อะแหะๆ)

ตอนแรกพวกเราสี่คนก็ไม่ได้สนิทขนาดนั้นหรอก คือเราอ่ะสนิทกับกวางดาวอยู่สองคน (เพราะเหตุใดไปย้อนความเอาได้ในซีรี่ยส์ด้วยความคิดถึง (2)) ส่วนพิดอกกับพินั้มมันมาด้วยกัน แต่คือเราเคยทักเจ้าสองคนนี้ไปตั้งแต่ตอนที่บินจากใต้หวันลงนิวยอร์ค (ย้อนอ่านได้ในประสบการณ์ China Air) แถมพิดอกมันก็เคยฝากซื้อสายชาร์ตสะด้วย (ทั้งๆที่ตอนนั้นเพิ่งรู้จักกัน) ก็เลยทำให้ได้คุยกันบ้าง

พอเข้าบ้าน ก็เลยมารู้ว่าอายุเท่ากัน เกิดปีเดียวกันหมด เพียงแต่คนละเดือน หลังจากนั้นก็เลยรู้สึกว่าไม่ได้มีแค่เรากับกวางดาวที่เปรียบเสมือนพี่สาวของบ้าน มันมีเพิ่มมาอีกสองคนเว้ยเฮ้ย (จริงๆมีด้วยอีก 2 คนชื่อมิ้นกับโมแต่เราไม่ค่อยสนิทกับสองคนนั้น)

มันมีหลายโมเม้นเล็กๆน้อยๆที่ทำให้เราได้คุยกับสองคนนี้ในช่วงแรกๆ ตั้งแต่จัดการเรื่องเลือกห้องนอน (ของพวกมันจัดการง่ายสุด ของคนอื่นวุ่นเว่อ) คอยห่วงพวกมันเรื่องกระเป๋ามาเป็นรอบสุดท้าย (จากที่ไม่ตามมาจากใต้หวันในตอนแรก) เรื่องที่พวกมันลงตำแหน่งงานไว้แต่ดันโดนโยกย้ายสะงั้น (พอดีเราเป็นคนจัดการให้) ฯลฯ

มันก็เลยกลายเป็นว่าได้คุยกันบ่อยๆ ละเป็นเด็กถาปัตฯสองคนที่สายชิวมาก มีความตลกโปกฮา ทำงานฝ่ายเดียวกับจีโน่ ซึ่งจีโน่สนิทกับแอร์แบร์ ซึ่งก็เป็นรูมเมทเรากับกวางดาว แล้วก็นี่ไง ตอนที่จะเช่ารถจริงๆก็มีสองคนนี้ในผู้ร่วมสปอนเซอร์ (แต่ก็ไม่ร่วม เปลี่ยนเป็นใช้รถร่วมรายวันบ่อยๆแทน) ตอนเราไป road trip Myrtle Beach ก็มีสองคนนี้ติดไปด้วย ตอนไปออกทริปไหนคืออย่างน้อยมันก็ต้องมี 2/4 คนไปด้วยเสมอ มันก็เลยไปสนิทกันมากๆตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา

ไม่มีพินั้มก็มีพิดอก
ไม่มีพินั้มก็มีพิดอก

 

บิวฟอร์ทก็มีครบ
บิวฟอร์ทก็มีครบ

 

ต้องมีใครซักคนที่เอ๋อ ท่ดๆ
ต้องมีใครซักคนที่เอ๋อ ท่ดๆ

 

ไม่มีพินั้มอีกแล้ว ท่ดๆ
ไม่มีพินั้มอีกแล้ว ท่ดๆ

 

วันสุดท้ายที่ครบ 4 คน เอาพิดอกพินั้มส่งตัวไปออแลนโด้จาา
วันสุดท้ายที่ครบ 4 คน เอาพิดอกพินั้มส่งตัวไปออแลนโด้จาา

 

คิ้วท์ๆบ้าง
คิ้วท์ๆบ้าง

 

เป็นก๊วนที่คุยกันเกือบทุกเรื่องจริงๆนะ เรื่องอะไรวุ่นวายในบ้าน(ตอนนั้น)ก็รับรู้กันไปหมดนี่แหละ อยากคุยอยากปรึกษาไรก็ได้ อยากจะตะโกนด่ากันเพื่อความสะใจก็ทำ แกล้งก็แกล้ง กวนประสาทกันก็สนุก โดยเฉพาะกวางดาวกับพิดอก เถียงกันบ่อยมาก ไอ้เด็กประถมไอ้เด็กอนุบาล ไม่ต้องหาจังหวะด่ากันไปมาหรอก พอกันทั้งคู่น่ะแหละ 55555555 แต่สองคนนี้มันเถียงตลกดี เรารู้สึกเอนเทอเทน ก๊ากกกก

แล้วในหลายๆแง่มุม พวกเรามีความสนใจที่คล้ายกัน เหมือนกัน อะไรแบบนี้ มันก็เลยเข้าใจกัน ตลกๆฮาๆไปวันๆ เป็นพวกที่อยู่ด้วยแล้วไม่มีความเกรงเกร็ง ไม่ต้องมาคอยพูดอ้อมไปอ้อมมาถนอมน้ำใจ เอามันตรงๆขวานผ่าซากนั่นแหละ เข้าใจง่ายดี ไม่โกรธกันด้วย 555

เอ้อ ตรงที่ความสนใจคล้ายกันเนี่ยแหละเป็นสาเหตุทำไมถึงใช้แฮชแทค #edisto94line ความ 94 line เอาจริงๆก็มาจากการทุกคนดูซีรี่ยส์/ดาราเกาหลี วงการเค้าใช้คำนี้กันบ่อย ใครเป็นติ่งจะรู้ดี แล้วจริงๆกวางดาวบอก #94line เฉยๆ(แบบที่ในวงการเค้าใช้กัน)ก็พอ แต่ในอินสตาแกรมมันมีอันนี้เยอะ เราก็เลยขอเติม edisto ไปเองแบบไม่ปรึกษาพวกมัน ใช้เองคนเดียวด้วยรึเปล่าก็ไม่ได้ใจ แต่กรุ้ปไลน์ก็ชื่อนี้เพราะฉันตั้งเอง 5555555555

แล้วคือนะ ถ้าใช้ชีวิตด้วยกันได้ในบ้านหลังเดียวกันแทบ 24 ชม. มาเป็นเวลา 2 เดือนครึ่ง ไปเที่ยวด้วยกันก็ตลอด แล้วก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรถึงขั้นบาดหมางมันก็คือที่สุดแล้วปะ ถึงทุกวันนี้ก็ยังคุยกันอยู่ตลอดเลย มีไรก็เม้าท์ เราว่าเราโชคดีนะ ที่ไม่ใช่แค่มาเจอเพื่อนร่วมบ้านร่วมงานทีดี แต่ยังได้เพื่อนสนิทกลับมาด้วย อย่างน้อยก็รู้ว่าต่อให้ฉันเป็นยังไง พวกนี้ก็รับฉันได้ เห็นมากันหมดทุกแง่มุมละ ไม่น่ามีอะไรพังไปกว่านี้แล้วปะวะ 555

ข้าพเจ้ากลับช้าสุด แต่กลับปุ้ปเจอปั้ป ไปดูแฟนเดย์ เย้เฮ
ข้าพเจ้ากลับไทยช้าสุด แต่กลับปุ้ปก็นัดเจอปั้ป ไปดูแฟนเดย์ เย้เฮ

 

วันซ้อมรับปริญญากวางดาวพิดอกมีการแว้บไปเจอกัน
วันซ้อมรับปริญญากวางดาวพิดอกมีการแว้บไปเจอกัน

 

คิดถึงการใช้ชีวิตโง่ๆไปวันๆกับเพื่อนที่เราไม่เคยต้องเฟคอะไรด้วยเลย หัวเราะไปวันๆ ไม่เคยต้องเครียดอะไร ก็ไม่รู้หรอกนะว่าถ้าวันนึงต้องทำงานร่วมกันเป็นยังไง แต่เอาแบบไม่ต้องร่วมงานกันน่าจะดีกว่า อาจได้ด่ากันตาย ถถถถถ แต่ก็อยู่ด้วยแล้วสบายใจ มีเพื่อนแบบนี้ในชีวิตมันก็ดีไง หายากนะเนี่ยยย (ซึ้งสิซึ้ง!)

เท่าที่เรารู้ จริงๆก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกเนอะ ที่จะได้พบเจอเพื่อนใหม่แล้วใช้ชีวิตด้วยกันแบบนี้ มันก็แล้วแต่เคส แล้วแต่ที่ๆไป บางคนไม่เจอคนไทยคนอื่นเลย หรือเจอแต่ก็แค่พักตึกเดียวกัน ไม่ได้ทำงานด้วยกัน หรือเจอแล้วมีปัญหา ไม่ถูกกัน อยู่ร่วมกันไม่ได้ ฯลฯ มันก็แล้วแต่คน แล้วแต่ประสบกาณ์ แต่ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นก็เป็นบทเรียนชีวิตแบบหนึ่ง ที่ทำให้เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองและมีประสบการณ์ชีวิตกับการดีล การใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นมากขึ้นล่ะนะ

ไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะโชคดีแบบเรา แต่ถ้าใครเจอเพื่อนร่วมทางที่ดีแบบนี้แล้ว ก็ใช้ชีวิตให้สนุกด้วยกันให้เต็มที่นะ เย้

เอนี่เว หมดละ คิดถึง อยากกลับไป Edisto แล้วใช้ชีวิตกับพวกแกอีก สนุกชะมัดยาด แต่ไม่สิ ตอนนี้ ไปเที่ยวด้วยกันก๊อนนนนนน เมื่อไหร่จิได้เจอกันครบอีกซักทีน้ออออ เจ้าพวกเด็กถาปัตงานเยอะกับพวกมนุษย์เงินเดือน(อย่างฉัน) ฮืว

รักๆเลิ้ปๆ ไอ้พวกเพิ่งยี่บสอง(ที่คนนึงมาได้ครึ่งปีกับอีกสองคนไม่ถึงเดือน) หึ!

บบกับกวางดาวจบแล้วจ้า รอเจ้าสองคนจบอยู่นาจาาาา
ปิดท้าย บบกับกวางดาวจบอย่างแท้จริงแล้วจ้า รอเจ้าสองคนจบอยู่นาจาาาา

 

– บีบีไงจะใครหล่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s